dinsdag 24 januari 2012

Tariq Ramadan spreekt in de Vooruit in Gent


WOE 01.02 | 19:30
Kunstencentrum Vooruit (theaterzaal)
Sint-Pietersnieuwstraat 23, 9000 Gent

MANAvzw en deBuren nodigden Tariq Ramadan uit om te komen spreken in de Vooruit in Gent. In zijn lezing zal Tariq Ramadan uitvoerig aandacht besteden aan het vraagstuk van de integratie van moslims in Westerse samenlevingen. Wat kunnen we in dit opzicht verwachten van de recente revoluties in het Midden-Oosten? Hoe zullen deze de relaties tussen de Arabische Wereld en het Westen veranderen en wat betekent dit voor de miljoenen moslims in Europa?

Na de lezing gaat Ramadan in gesprek met Iman Lechkar, onderzoeker aan de KULeuven en lid van het onderzoekscentrum Interculturalisme, Migratie en Minderheden. Vervolgens krijgt het publiek de gelegenheid om vragen te stellen. Meryem Kanmaz, inhoudelijk coördinator bij het expertisecentrum voor Islamitische Culturen in Vlaanderen (MANA), verzorgt een korte introductie.

Deze lezingen zijn een onderdeel van vier avonden over universele denkers uit de islamitische wereld. Eerder kwamen Nasr Abu Zayd, Fethullah Gülen en Edward Saïd aan bod. De podcasts van die avonden kunt u beluisteren op deze blog

Inkom is gratis, reserveren aanbevolen:
www.deburen.eu of +32(0)2 212 19 30






Bekijk ook deze links:


6 opmerkingen:

  1. Wie is de ware T. Ramadan?
    Salaam, vrede
    Na T. Ramadan op 1 februari in de Vooruit gehoord te hebben, wil ik graag de volgende persoonlijke bemerkingen aanvoeren.
Terecht eist Ramadan van ons om ieder in zijn/haar waarde te laten ongeacht herkomst en religie.
Terecht eist Ramadan van ons respect voor zijn mening.
Islam brengt in principe ook die boodschap tot de ontvankelijke mens.
    Maar de doorsnee-moslim, en ook T Ramadan zelf, ontsnapt duidelijk niet aan een zeker superioriteitsgevoel dat hen doet geloven dat alleen de Islam voor een betere wereld kan zorgen.
Waarom is het dan zo triest gesteld in de islamitische wereld terwijl ze daar alle kansen hebben gehad en nog hebben ?
    Wie Milestones van S. Qutb heeft gelezen zal in Ramadan zeker een van de pioniers herkennen die de weg moeten effenen in de Westerse wereld en daarbij als missie hebben om het tekort aan spiritualiteit en ethiek te gaan invullen.
    De geleerden, binnen de Islamitische wereld, weten van zichzelf dat ze een eeuw achterop hinken op wetenschappelijk gebied maar ze gaan er vanuit dat ze op spiritueel vlak ver voorop liggen.
Voor hen is waardevolle kennis enkel gebaseerd op kennis over het geloof en ze zien bepaalde disciplines binnen de religie dan ook als exacte wetenschappen en andere soorten wetenschappen als volkomen nutteloos en overbodig.
    Het discours van T.R. is momenteel dus te smaken voor doorsnee Westerlingen die in feite hun eigen normen en waarden gepromoot weten door T.R. maar waarbij hij er van uit gaat dat het nog beter moet kunnen en hij daarbij Westerlingen min of meer met een zeker schuldgevoel wil opzadelen.
    Als actief lid van de moslimgemeenschap kan ik mij een behoorlijk idee vormen van de gedachten die daar circuleren:
-Wij verdienen respect en geven geen respect, wij zijn het beste volk van allemaal, onze normen en waarden zijn de enige juiste en dienen door iedereen gevolgd te worden en wij zullen daarmee op termijn ook iedereen domineren.
-Zodra wij de macht in handen zullen hebben kunnen wij alle geleerden en in alle disciplines voor onze doelstellingen inschakelen en kunnen wij ons enkel beperken tot de indoctrinatie van onze spirituele suprematie.
-Intussen zullen wij niet nalaten om de jeugd voor te bereiden op de edele taak die hen te wachten staat. De Islamitische waarden dienen van kindsbeen af te worden ingelepeld om later beter te kunnen luisteren en gehoorzamen aan de leiders.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. De persoonlijke mening van T.R. over steniging, lijfstraffen en hoofddoeken enz. is ook wel leuk om te horen voor Westerlingen maar vermits T.R. in een adem zegt dat hij nooit de basis van de Islam zal verloochenen en hij bovendien in zijn boeken ook schrijft dat er maar 1 Islam bestaat en er dus in feite geen hervormende, moderne, rationele en/of orthodoxe en extremistische versie bestaat, zou zijn persoonlijke mening toch heel sterk in vraag moeten stellen. Beide standpunten zijn niet verzoenbaar.
    Hieruit kunnen we besluiten dat, vanuit puur opportunisme, door T.R. een standpunt wordt ingenomen dat nu wel aanvaardbaar is voor het Westen maar slechts in zeer beperkte mate door moslims zelf!
    Geen enkele garantie wordt door T.R. gegeven, dat wanneer de politieke Islam, waarvoor hij staat, ooit (misschien wel binnen +-100 jaar) op een “democratische” wijze de macht in handen heeft gekregen dat zijn kijk op de steniging en andere lijfstraffen en zijn uitspraak over de hoofddoek die niet verplicht mag gesteld worden (hoewel hij het terloops als een religieus voorschrift vermeldt!) in de toekomst gehandhaafd zal blijven vanuit diezelfde rationele en ethische redenen die hij nu promoot.
    Ik had hem graag gevraagd of hij dan nog in het verweer zou komen tegen on-menswaardige, vrouwonvriendelijke en foute interpretaties uit de religieuze teksten die vandaag volgens hem met de rede moeten benaderd worden en dus kunnen evolueren.
    Of dat hij zich dan ook zou neerleggen bij de consensus van de geleerden en hun onwrikbare geloofsleer?
    Zelfs als T.R. vanuit het diepste van zijn hart zijn ware mening verkondigde dan nog zou hij, net zoals elke andere moslim die het met hem eens zou durven zijn, als een afvallige bestempeld worden en terecht gesteld worden als hij zijn mening niet zou aanpassen aan de mening van de geleerden die het op dat bepaald ogenblik in de toekomst voor het zeggen zullen hebben.
    T.R. kan nu vrij zijn mening uiten in deze Westerse maatschappij met deze Westerse waarden omdat dat hier een fundamenteel recht is.
De kans is klein dat hij dezelfde vrijheid zou ervaren in een door de shari’ah bestuurd land waar vrijdenken gelijk staat aan strijden tegen God en Zijn Profeet.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Charlotte De Kock11 februari 2012 om 13:22

    Tariq Ramadan was begin februari te gast in de Vooruit in Gent in het kader van de lezingenreeks “tussen geloof en rede” georganiseerd door MANAvzw in samenwerking met deBuren. Hij is islamoloog, filosoof en sociaal wetenschapper en bepleit het feit dat het seculiere en het profane kunnen (of moeten?) samengaan, ook in de hedendaagse (Westerse) samenleving. Maar, zegt Ramadan, dat kan slechts door je geloof steeds af te toetsen aan de context waarin je leeft, niet door de Kor’an en de Shari’a blindelings toe te passen. Een ethisch consequent leven is voor Ramadan gebaseerd op respect, openheid, en kritische reflectie over de manier waarop geloofsprincipes kunnen worden toegepast.
    Enerzijds wordt Ramadan wel eens fundamentalisme verweten, voor anderen werkt zijn pleidooi voor een menselijke islam dan weer inspirerend. De enen wrijven hem fundamentalisme aan, de anderen prijzen hem net om zijn genuanceerd betoog. Een tegenstrijdige vaststelling? Het publiek in de Vooruit bestond voor het merendeel uit Europese moslims. Hij moedigde ze aan om geen slachtofferrol in te nemen, om zichzelf als mens in een samenleving te zien en zich niet te verschuilen in subculturen, maar ook om racisme uitdrukkelijk te bestrijden. Hij is gelovig, en het staat ons vrij daarover te denken wat we willen, maar is hij fundamentalist? Hij probeert zijn leven in te richten volgens de islamitische geloofsprincipes, maar maakt dat van hem meteen een fundamentalist? En wie beslist daarover? Wanneer gaat geloof dan ‘te ver’?
    We stellen vast dat Ramadan bijvoorbeeld het uitvoeren van lijfstraffen zoals de hudud die voorschrijft, niet stellig afkeurt, maar een oproep doet tot een moratorium. Dit doet menig westers denker huiveren. Deze huivering komt voort uit het feit dat de universele rechten van de mensen algemeen aanvaard zijn en boven gelijk welk geloof staan. Voor westerlingen moeten lijfstraffen dus simpelweg afgeschaft worden, maar hoe dat in praktijk te brengen daar hebben we geen benul van. Ramadan antwoordt genuanceerd en ziet de oplossing binnen de culturele context van de islam. Hij stelt dat de uitvoering van lijfstraffen voortkomt uit een wetteloosheid inzake de interpretatie van kor’an en andere geschriften. Hij roept dus, in de termen van een islamitisch gelovige, op, om een wereldwijd debat aan te gaan met geloofsgeleerden, ter interpretatie van deze teksten om uiteindelijk tot de conclusie te komen dat de goedkeuring van lijfstraffen niet past in onze tijd. Hij wil dus uiteindelijk hetzelfde maar wenst het op een andere manier te bekomen. In de plaats van een verbod op te leggen, vraagt hij om debat, opdat de afschaffing van lijfstraffen na reflectie een aanvaard gegeven zou worden. Dit korte relaas enkel en alleen omdat ik me niet kan ontdoen van de idee dat Ramadan’s woorden steeds weer door het slijk van een korte bocht getrokken worden terwijl hij de facto genuanceerde antwoorden biedt, maar dan wel vanuit een andere culturele context.
    De stelling dat Ramadan een fundamentalist is, lijkt eerder symptomatisch voor een meer fundamentele kwestie, die steeds vaker en steeds explicieter aan de orde wordt gesteld. In het algemeen lijkt het te gaan over de mate waarin een geseculariseerde samenleving, ideologisch geschoeid op het verlichtingsdenken, plaats kan of moet maken voor de levensbeschouwelijke en religieuze diversiteit die onvermijdelijk samengaat met de globalisering en internationale migratie.
    Hadden wij de godsdienstbeleving niet al lang doorverwezen naar de privésfeer? Hadden wij de publieke ruimte niet al lang geneutraliseerd? Hadden wij God niet al lang verbannen uit onze rechtszalen? Meer en meer worden die historische verlichtingsidealen op de proef gesteld, getoetst aan de werkelijkheid, opnieuw in vraag gesteld.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Charlotte De Kock11 februari 2012 om 13:22

    Vervolg...

    Het onderwerp van de lezingenreeks “tussen ratio en geloof”, wil een forum bieden aan die bezorgdheid, door aan alle partijen het woord te verlenen. Het tast de verhoudingen af tussen religieuze ethiek en seculiere rechtspraak, vrije godsdienstbeleving en het neutraliteitbeginsel, identiteit en diversiteit. Ramadan staat een leven voor waarin de mens zich consequent opstelt ten aanzien van zijn idealen, die op hun beurt constant bijgesteld moeten worden in functie van de tijdruimtelijke omstandigheden.
    Ramadan ziet zijn relatie tot god als een liefdesrelatie, en beschouwt zijn woord als na te streven ethisch ideaal. Hij benadert god met een “nederige rede”. En dat lijkt voor velen onder ons een paradox: zijn het geloof in een transcendente autoriteit en rationaliteit te verzoenen? Is geloof op zich eigenlijk wel rationeel? Doet die vraag eigenlijk wel ter zake? Of moeten we toch maar een beetje sceptisch en waakzaam blijven?
    Soms lijkt het wel alsof er een angst bestaat dat we louter door het stellen van deze vragen worden teruggekatapulteerd in de geschiedenis. Sinds het midden van de zeventiende eeuw is er in het westen gevochten voor ethisch rationalisme, neutraliteit van de publieke ruimte, de kwalijke invloed van de kerkelijke autoriteiten op het maatschappelijke leven, en de dogmatische residuen in de wetenschapsbeoefening. Er ontstond een scherpe en principiële scheiding tussen het publieke en het private, religie en wetenschap, dogma en ethiek, kerkelijk instituut en seculiere rechtspraak. Deze cultuurhistorische erfenis, waarvan we veronderstellen dat ze nog steeds de pijler vormt van onze huidige samenleving, lijkt sterk te contrasteren met datgene waarover Ramadan spreekt. Hoe moeten wij ons verhouden tot dat discours? Vormt het een bedreiging of net een mooi voorbeeld van het functioneren van een interculturele, tolerante samenleving? Bestaat er niet ook zoiets als verlichtingsfundamentalisme? Niets is intoleranter dan de waarheid, niemand is gevaarlijker dan zij die menen ze in pacht te hebben. En dat geldt voor beide partijen.
    Ramadan staat een actief burgerschap voor en een integratie van de islam in het dagdagelijkse leven. Hij voedt de moed van jonge moslims om in discussie te gaan, om open te staan, om trouw te blijven aan datgene waar ze in geloven. Is dat ook niet wat bijvoorbeeld vrijzinnig humanisten doen, of atheïsten? Het is misschien niet in de eerste plaats de rede, maar de openheid tot dialoog en confrontatie die we moeten bewaken, de sluipende exclusiemechanismen en de navenante insluiting.
    Het discours van Ramadan herinnert aan datgene wat we hier eens zo fel hebben bestreden. We luisteren ernaar vanuit het gepolariseerde kader zoals dat toen is ontstaan. Als men Ramadan’s discours stellig blijft interpreteren vanuit het historisch cultureel gegroeide (en lokale) verlichtingsdenken schept men de voorwaarden waaronder het steeds opnieuw kan worden gepositioneerd als fundamentalistisch en voorbijgestreefd. Dit resulteert in een discours analoog aan dat van het ontstaan van de koloniale antropologie. Europa bouwde zijn wetenschap van de Ander uit door hem in onze geschiedenis te positioneren. De Afrikaan werd onze Neanderthaler. Zo behield de Europeaan immers zijn dominantie. Het is op diezelfde wijze dat door de gedachtengang van Ramadan in ons verleden te plaatsen de ander, een veilige inferieure ander blijft, en de islam, een fundamentalistische leer die niet past in ons hedendaags denken.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Als geëngageerd moslim had ik toch graag wat opmerkingen geplaatst bij de tekst van Charlotte.
      Uit ervaring weet ik dat vrijheid van meningsuiting binnen de islamitische gemeenschap onbestaande is.

      Het dogma is er en de doctrine is onaantastbaar.

      Als je weet dat Tariq Ramadan onlangs directeur is geworden van het nieuwe Islamitisch Centrum in Doha Qatar, dat onder de bevoegdheid staat van Sheikh Yusuf Al Qardawi, dan moet je ook beseffen waar Tariq Ramadan aan meewerkt.

      Le 26 Janvier 2012, le maitre à penser de Tariq Ramadan, Youssef Al Qardawi, propose la mise en application de l'amputation des mains selon les lois de la Charia... mais graduellement.

      Op 26 januari 2012, heeft de spirituele leider van Tariq Ramadan, Yoessef Al
      Qardawi, voorgesteld om het amputeren van de handen volgens de wetten van de Shari'ah in te voeren.... op een geleidelijke manier.

      Zie : http://www.youtube.com/watch?v=EynEwSR7Vvc&feature=related

      Als T.Ramadan het heeft over een moratorium voor de steniging dan is dat op diezelfde manier te begrijpen.
      De steniging mag niet ingevoerd worden in Europa of in het "Westen" voordat een grote groep (tot nu toe niet nader bepaald) het nut er van gaat inzien.

      En steniging staat niet eens in de Koran maar in "andere teksten" terwijl het afhakken van de handen wel in de Koran vermeld wordt en dus met prioriteit van toepassing zal worden.

      Het discours van Ramadan is geen verlichtingsdenken maar een tussenstap naar de invoering van de shari'ah die na verloop van tijd in zijn volle en onveranderlijke toepassing van kracht zal worden.

      Besef dat er geen verschillende soorten van Islam bestaan maar slechts 1 Islam met die ENE goddelijke wet opgesteld door de geleerden van de rechtsscholen en die door een consensus van geleerden tot op de dag van vandaag en tot het einde der tijden in stand gehouden zal worden.

      Vrije meningsuiting hoort daar niet bij.
      Nogmaals meld ik jullie, uit de eigen ervaring met doodsbedreigingen incluis, dat een verschil van mening met de visie van de geleerden gelijk staat aan strijden tegen God en Zijn Profeet.
      Het gevolg daarvan is, dat je als moslim ongelovig verklaard zal worden en mogelijk terecht gesteld zal worden zonder enig mededogen.

      Besef dus goed waaraan men zijn medewerking verleent.

      Verwijderen
  5. Charlotte De Kock15 mei 2012 om 22:00

    Beste moslimbroeder (?),

    mits wat vertraging geef ik graag toch nog een korte reactie op uw bericht.
    Zelf ben ik geen moslim. Wel ben ik ervan overtuigd dat vele gelovigen het met u oneens zullen zijn als u zegt dat er slechts 1 islam is, in die zin is er ook 1 katholicisme, 1 hindoeïme etc. In de realiteit zien we dat levende gemeenschappen en individuen elk van de voorgenoemde religies steeds opnieuw vorm geven. Op die manier ontstaan historische splitsingen in godsdiensten en onderscheiden we in het heden gematigden, modernisten, radicalen etc.
    Ik herhaal graag dat ik zowel bekerings- als verlichtingsdrang in vraag stel. Ik stel de vraag of de twee al dan niet uit een vergelijkbaar superioriteitsgevoel ontspruiten. Het is slechts een vraag. Dit is een vraag die naar mijn mening gesteld moet worden in een wereld waar het nooit alleen over ideologie of religie op zich gaat, gezien daar steeds ruimtelijke en tijdelijke politiek en macht aan is gebonden.
    Wat mijn naar mijn inzien voorop staat voor Ramadan is redeneren, het bespreekbaar maken van pijnpunten, godsdienst toetsen aan realiteit. Wanneer u zegt dat steniging in het westen toegelaten zou worden eens het door een grote groep aanvaard zou worden (volgens een deductie van Ramadan) ben ik het niet met u eens. Waar Ramadan voor pleit is dat dingen bespreekbaar worden. We zijn mensen, en in debat zullen mensen er toe komen dat steniging mensonwaardig is. In Europa zijn we hier toe gekomen.
    Over de al dan niet geheime agenda van Ramadan wens ik niet te speculeren. Zelf heb ik niet gehoord noch gelezen dat vrije meningsuiting daar niet toe behoort. Ik denk dat menig moslim het met me eens is als ik stel dat vrije meningsuiting en islam wel samen kunnen gaan.
    Ik ben oprecht geïnteresseerd vanuit welke ervaring u spreekt. Want ik voel toch een zekere ambivalentie als ik lees dat er volgens u maar 1 islam is en niet uit uw tekst kan begrijpen wat dat eigenlijk betekent, of dit ook uw waarheid is en welke consequenties dit voor uw visie op het leven en samenleven heeft.

    BeantwoordenVerwijderen